Ik heb een probleem. Nou ja, probleem…
Ik vind nogal veel dingen leuk.
Een boek schrijven, iets van hout maken, experimenteren met AI en momenteel ben ik zelfs bezig met het bouwen van een levensgroot LEGO-minifiguurpak voor carnaval.
En dan heb ik ook nog gewoon een baan.
Vroeger kon ik daar behoorlijk onrustig van worden. Al die ideeën, al die projecten. Wanneer moest ik dat allemaal afmaken?
De laatste tijd begin ik iets te begrijpen.
Het probleem is niet dat ik te veel projecten heb. Het probleem ontstaat wanneer ik vind dat ze allemaal snel af moeten zijn.
De planning die niemand heeft gevraagd
We zijn gewend om alles te plannen. Wat gaan we doen? Wanneer beginnen we? En vooral: wanneer is het klaar?
Op het werk is dat vaak noodzakelijk. Deadlines bestaan nu eenmaal en andere mensen zijn soms afhankelijk van wat jij oplevert.
Maar waarom doen we thuis eigenlijk hetzelfde?
Ik ben een houten kistje aan het maken voor een boek dat ik heb geschreven. Dat project bestaat inmiddels uit een boek, 24 houten blokjes en een behoorlijk aantal op maat gezaagde latjes.
Het heeft tijd gekost. Veel meer dan ik aanvankelijk had gedacht.
En weet je wat?
Dat maakt helemaal niets uit.
Ik heb er met plezier aan gewerkt. Soms een hele middag, soms een uurtje en soms weken helemaal niet.
Het komt gewoon af.
Overzicht is iets anders dan tijdsdruk
Wat mij enorm helpt, is overzicht.
Ik gebruik inmiddels Trello om mijn projecten bij te houden. Samen met AI zorg ik dat ideeën, keuzes en vervolgstappen ergens staan.
Daardoor hoef ik niet alles te onthouden.
En belangrijker: ik kan een project rustig laten liggen zonder bang te zijn dat ik de draad kwijtraak.
Dat geeft een verrassend gevoel van vrijheid.
Ik hoef niet voortdurend met iets bezig te zijn om te weten dat het verder kan komen.
De kunst van opnieuw beginnen
Misschien hebben we consistentie verkeerd begrepen.
We denken vaak dat we iedere dag ergens aan moeten werken om vooruitgang te boeken. Maar voor veel persoonlijke projecten hoeft dat helemaal niet.
Je kunt iets neerleggen. Een ander idee oppakken. Een paar weken later terugkomen en gewoon verdergaan.
Zolang je maar weet waar je gebleven bent.
En dat LEGO-pak?
Dat komt vast wel goed. Of ik ontdek onderweg dat iets helemaal niet werkt en moet opnieuw beginnen.
Ook prima. Daar leer ik waarschijnlijk nog het meeste van.
Een planning vertelt me waar ik naartoe wil. Overzicht laat me zien waar ik sta. Maar ik hoef niet iedere stap aan een klok te koppelen.
Misschien is dat wel de grootste ontdekking van het afgelopen jaar.
Niet hoe ik meer gedaan krijg.
Maar hoe ik de dingen kan blijven doen die ik leuk vind, zonder dat het plezier onderweg verdwijnt.
Want uiteindelijk gaat het voor mij om iets heel eenvoudigs:
De juiste dingen met plezier en aandacht doen.