Ik wilde mijn dochters leren blind typen. En omdat je tegenwoordig met AI zelf software kunt bouwen, dacht ik: waarom maak ik niet gewoon een eigen typecursus?
Dus dat deed ik.
Met lessen, oefeningen, punten en beloningen. Alles erop en eraan. Ik noemde het Tiepmiep.
En het werkte fantastisch.
Nou ja, technisch dan.
De meiden begonnen enthousiast. Maar na een tijdje werd het stil.
De app werkte nog prima. Alleen de gebruikers waren verdwenen.
Herkenbaar?
Laatst sprak ik een vriend die ook graag met AI experimenteert. Hij bouwt allerlei handige apps om zijn zoon te helpen bij het leren.
Met hetzelfde resultaat.
Vader enthousiast. Kind enthousiast. Een week later gebeurt er weinig meer.
We moesten er allebei om lachen.
Want AI maakt het tegenwoordig wel heel verleidelijk om overal iets voor te bouwen.
Een idee? Daar maken we een app voor.
Een probleem? Misschien kan AI het oplossen.
En voordat je het weet, ben je met vijf projecten tegelijk bezig.
Het bijzondere is dat je soms niet eens meer precies weet wat je ermee wilde bereiken. Het bouwen is zo leuk en gemakkelijk geworden dat beginnen bijna vanzelf gaat.
En afronden? Dat komt later wel.
Een app voor mijn apps
Ik herken dat ook bij mezelf.
Er ontstaan steeds nieuwe ideeën. Sommige zijn nuttig, andere vooral interessant om eens uit te proberen.
Maar al die projecten vragen aandacht. Wat was ik ook alweer aan het bouwen? Waar was ik gebleven? Wat moet er nog gebeuren?
Dus bouwde ik een toepassing om mijn eigen projecten te organiseren.
En daar bleef het niet bij.
Inmiddels gebruik ik een kanbanbord in Trello dat communiceert met mijn AI-agent. Zo kan ik mijn projecten, taken en voortgang bijhouden.
Best slim, eigenlijk.
Maar soms moet ik er ook om lachen.
Met AI kan ik zoveel nieuwe projecten beginnen dat ik vervolgens AI nodig heb om al die projecten te managen.
Wat is dan eigenlijk de winst aan het einde van de dag?
Soms wint papier
Ondertussen zie ik thuis iets opmerkelijks.
Mijn dochter leert regelmatig prima met een stapel geprinte oefenbladen.
Gewoon papier en een pen.
Ze ziet de blaadjes liggen, kan zelfstandig beginnen en ziet wat ze al heeft gedaan.
Ik herken dat zelf ook.
Ik werk dagelijks met iets wat ik Zien · Doen · Dragen noem. Een persoonlijk ritueel waarbij ik ’s ochtends bewust kijk naar de dag die voor me ligt en ’s avonds terugblik op hoe die is verlopen.
Daarvoor gebruik ik papier. Ik schrijf mijn gedachten en intenties met de hand op.
Maar ik combineer dat met een AI-agent die me helpt mijn gedachten te ordenen, verbanden te herkennen en kritisch naar mezelf te kijken.
Juist die combinatie werkt voor mij.
Papier geeft rust en aandacht. AI helpt me om verder te kijken dan mijn eerste gedachten.
Niet alles hoeft dus digitaal. En niet alles hoeft op papier.
Het gaat erom wat elkaar versterkt.
Wat maakt AI dan waardevol?
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het geweldig wat AI mogelijk maakt.
Zonder AI had ik Tiepmiep waarschijnlijk nooit gebouwd. Ik heb er veel van geleerd en vooral ontzettend veel plezier aan beleefd.
En dat is óók waarde.
Maar er is een verschil tussen iets maken omdat het kan en iets maken omdat het daadwerkelijk helpt.
We kunnen steeds sneller bouwen, maar onze tijd en aandacht blijven beperkt.
Misschien moeten we daarom wat vaker stilstaan bij drie eenvoudige vragen:
- Welk probleem probeer ik eigenlijk op te lossen?
- Voor wie maakt dit werkelijk verschil?
- En wat kost het om dit te blijven gebruiken en onderhouden?
Terug naar Tiepmiep
Voor Tiepmiep hebben we inmiddels een nieuw plan.
Geen extra functies. Geen nieuwe beloningen. Geen slimmere app.
Gewoon iedere dag na het eten tien minuten oefenen.
Punt.
Want soms zit de oplossing niet in betere technologie, maar in een eenvoudige afspraak.
AI maakt het makkelijker om te beginnen. Maar het maakt kiezen, volhouden en afronden niet vanzelf gemakkelijker.
En nu maar hopen dat de meiden vanavond weer tien minuten typen.
Anders bouw ik misschien toch nog een herinneringsapp.
Die kan ik dan mooi toevoegen aan mijn Trello-bord.
Mijn AI-agent weet er vast raad mee.