AI rolt niet met zijn ogen. Zucht niet als je voor de tiende keer van gedachten verandert. En begint zonder morren gewoon opnieuw.
Wat een verademing.
Eindelijk een gesprekspartner die zich aanpast aan jouw tempo, jouw wensen en jouw ideeën.
Maar wat als we langzaam gewend raken aan een wereld waarin de ander zich altijd aan óns aanpast?
Want mensen zijn lastig.
Ze begrijpen je niet meteen. Hebben andere belangen. Stellen vervelende vragen. En soms hebben ze ook nog gelijk.
Juist daar begint het interessante werk.
Zien dat iemand anders naar dezelfde werkelijkheid kijkt, maar iets heel anders waarneemt.
Doen wat nodig is om elkaar werkelijk te begrijpen, ook als dat moeite kost.
Dragen dat niet iedereen zich aanpast aan jouw verwachtingen.
AI kan ons veel denkwerk uit handen nemen. Maar moeten we ook het ongemak van menselijke interactie willen uitbesteden?
Misschien is de grootste uitdaging van AI niet dat machines steeds menselijker worden.
Maar dat wij steeds minder geduld krijgen met echte mensen.
En zeg nu zelf: een knopje ‘regenerate response’ bij sommige vergaderingen zou toch best handig zijn.